Obbobojobobboboj

Svei ef við erum ekki bara komin til Sheffield, síðasta áfangastað okkar hér á Bretlandi fyrir utan auðvitað minn uppáhalds stað, Heathrow. Blackpool var nú meiri bærinn, eiginlega bara fyndinn. Troðfullur af gömlu fólki, 18 ára smástelpum með annað barn á leiðinni og auðvitað fish and chips. Margur maðurinn nældi sér í niðurgang eða/og kvef en blessunarlega hef ég sloppið við allt svoleiðis. Tónleikarnir voru svaka stuð enda krádið í góðum fíling í Empress Ballroom tónleikahöllinni. Við vorum samt flest fegin að komast burt frá Blackpool enda nokkrir orðnir blindir út af öllum neonskiltunum. Nei segi svona.

Allt annar handleggur hér í snókerborginni Sheffield því það er bara fínt að vera hér. Á morgun eru tónleikar og eftir þá verður hoppað upp í rútu og beint á Heathrow. Ég kveð því af þessum næst síðasta túr okkar með nokkrum myndum:


Brynja og Thelma voru skotóðar í ferjunni til Blackpool


Erla og Björk voru í essinu sínu umkringdar gógó-dansara skiltum


Dónapiparkökukall að hætti Særúnar


Bíddö, má bjóða þér nammi eða?

Hasta la vista
-Saaaerún

Mikið gaman, mikið grín

Vera okkar í N-Írlandi var blússandi góð að mínu mati enda Írarnir óttarlegir stuðboltar með fyndnasta hreim norðan Alpafjalla. Það vantaði bara búálfabúninginn og Lucky Charms og þá hefði þetta verið fullkomið. Fyrsti túristinn var tekinn á þetta á frídeginum okkar en þá skutluðumst við ásamt nokkrum úr krúinu og bandinu á Giant’s Causeway sem er svakalega flott stuðlaberg í fjöru. Einu sinni lærði maður nú um það hvernig þetta varð til en það er allt gleymt og grafið eins og flest frá menntaskólaárunum. En Led Zeppelin notuðu einmitt þetta sama stuðlaberg framan á plötu sinni Houses Of The Holy frá 1973. Merkilegt nokk. Ferðin tók nú tíma sinn og á þvagblaðran mín skilið Fálkaorðinu fyrir að springa ekki í tætlur þessa þrjá tíma sem ég hélt í mér í rútunni á leiðinni til baka. Besta piss lífs míns.

Tónleikarnir voru töff og ennþá meira töff af því að rétt hjá tónleikastaðnum var Titanic byggt á sínum tíma. Uss. Eftir tónleika byggðist upp allsvakalegt rútupartí og hristist rútan sem aldrei fyrr við allan dansinn. Þreytt og mygluð var hoppað í ferju yfir á meginlandið og komum við hingað til Blackpool um kvöldmatarleytið. Svartlaugamenn hafa meira að segja byggt sinn eigin Eifell-turn og er ekki furða að bærinn sé kallaður Las Vegas Bretlands. Tónleikar hér á fimmtudaginn, svo til Sheffield og hvert svo? Jú heim.

Kveð með myndum:


Komum við í viskíverksmiðju og þar mætti okkur Ferrari-klúbburinn "Gamlir kallar með lítil typpi og gráan fiðring"


Erla og Stulli stuðlaberg


Þarna erum við


Ísbeibs


Vó, bara 800 mílur í Ísland. Ég þangað!

Ég kveð héðan frá Blackpool
Særún Ósk Palmandale (nýtt hótelnafn komið í hús)

Ekki minn tebolli

Síðustu tónleikar voru hinir ágætustu og voru áhorfendurnir hinir fuðrulegustu. Fremst mátti sjá tvær vinkonur með neonlitað hár, með neon varalit og neon skartgripi. Þær voru greinilega á vitlausum tónleikum því þær áttu frekar heima á Spice Girls tónleikum ’98. Þegar ég sá betur framan í þær komst ég að því að þær voru báðar í kringum fertugt. Ég gaf þeim því nýtt nafn: tvær úr Tungunum. Alltaf bondar maður við áhorfendurna.

Eftir giggið tókum við svakalegt píanósessjón frammi á gangi tónleikahallarinnar. Hásar fórum við inn í rútu og var horft á Donnie Darko í betri stofu rútunnar. Rigningin dundi á bílrúðunum og gardínurnar flöksuðu til og frá í ósýnilegum vindi. Þetta var þetta týpíska veður þar sem eitthvað slæmt myndi gerast. Mér datt fyrst í hug að rútan myndi lifna við og taka völdin eða að við yrðum stoppaðar af blóðþyrstum kúrekum á miðri leið og rændar öllum eigum okkar. Það kennir mér að horfa hvorki á hryllings- né kúrekamyndir seint á kvöldin.

Við komumst þó klakklaust til Wolverhampton sem er sko mega djammbær. Nei núna lýg ég. Við skulum bara segja að ég myndi aldrei á ævi minni flytja hingað. En nóg um það því í kvöld spilum við hér í bæ og við tekur 10 tíma rútuferð + ferjuferð í fyrramálið. Belfast er staðurinn og vonandi lendum við ekki í miðjum götubardaga.

Ég var mjög myndalöt í stuðbænum en tók eina sem lýsir andrúmsloftinu vel:


Bis später
-S

Stuðkompaníið

Nú er dvöl okkar í London lokið og draugabælið Plymouth tekið við. En meira um það síðar.

Í London var megastuð eins og alltaf. Mamma, pabbi og Harpa gerðu sér ferð til að sjá sjóvið og auðvitað mig líka. Dögunum var nú aðallega eytt í búðarráp og samgöngur sem eru með þeim dýrari í heiminum.

Nú á eftir spilum við hér í Plymouth sem við fyrstu sýn virtist vera bær á barmi örvæntingar en annað kom nú í ljós við frekari bæjarrölt. Í nótt brummum við svo til Woulverhampton í tveggja hæða lúxusrútunni okkar og vonum að það sé aðeins meira líf í þeim bæ en hér.


Sandra og co. skelltu sér á tónleika nr. 2 í London


Shaun túrdúddinn okkar ásamt fríðu föruneyti


Jú þetta getur maður.


Fyrsta neðanjarðarlestarferð Hörpu. Á myndinni sést samt ekki fyrsti Stabucks kakóbollinn hennar. Allt að gerast!


Mamma og pabbi voða dúlló á skrítna indverska staðnum. Og mamma ekki með lokuð augun! Allt að gerast!


Systurnar á sama stað nema hinum megin við borðið.

Þangað til næst!
-Saeerún hotness

Rónar

Hér í London er gott að vera. Þetta er örugglega í fimmta skipti sem við stöllurnar erum á þessu blessaða hóteli og í þessu blessaða hverfi þannig að allt kemur kunnuglega fyrir sjónir. Meira að segja þjónar á veitingastöðum þekkja okkur í sjón og muna eftir okkur frá því í ágúst þegar við vorum hérna síðast. Minnugir Bretarnir.

Síðasta sunnudag spiluðum við í Hammersmith Apollo fyrir um 5000 manns og var stemmarinn allsvakalegur. Í kvöld verður leikurinn endurtekinn og þá er bara um að gera að gera betur en síðast.

Ég lenti líka í afar skondnu í gær þegar ég var að rölta yfir í þá yndislegu búð Marks & Spencer. Eins og oftast er ég í mínum eigin heimi og var að labba fyrir horn þegar ég steig á eitthvað á jörðinni. Var þetta þá sofandi róni en sem betur fer kippti hann sér ekkert upp við þetta og hélt áfram að sofa. En svona er bara að liggja á jörðinni eins og skata.


Stelpurnar spássera yfir Abbey Road að hætti Bítlanna eins og enginn væri morgundagurinn


Fyrir utan stúdíóið víðfræga. Einn daginn...


Fann þessa lekker tímavél í Camden


Erla var svo frökk að svara í hringjandi símaklefa. Hún á yfir höfði sér 5 ára langa fangelsisvist.


Helga Sólveig kíkti í heimsókn alla leið frá Brighton

Á morgun kíkja uppalendurnir og örverpið í heimsókn þannig að það verður nóg að gera hjá mér við að halda þeim vakandi og vel á verði. Búðarverði. Ahaha.

Rugludallurinn kveður héðan frá Lundúnum

Man Júnæted

Þá er sjöundi hluti þessa túrs hafinn og byrjaði hann með trompi eins og alltaf. Ég svaf massívt yfir mig fyrir flugið og ekki skánaði það þegar ég lenti hliðina á tveimur sveittum útlendingum í vélinni. Jæja, bið á Heathrow, uppáhalds samastað okkar allra og sirka 20 mínútna flug til Mansjester. Í fyrradag var svo giggað í Manchester Apollo tónleikasalnum og var megagóð stemming á liðinu. Pottþétt einhver fótboltakappinn í krádinu, nýkominn af æfingu og velsveittur.
Í gærmorgun svaf ég aftur smá yfir mig og rauk út til að fá mér morgunmat og nesti fyrir komandi 5 tíma löngu rútusetu til London. Í hótellobbínu mætti mér enginn annar en Árni Johnson í öllu sínu veldi, með svefnhnakka og allt. Ekki gat ég ímyndað mér hvað hann var að gera þarna en ákvað fljótt að hann væri gígantískur Bjarkaraðdáandi. Þegar ég kom aftur á hótelið heyrði ég íslensku út um allt, meira að segja í lyftunum. Mér var ekki farið að lítast á blikuna þegar ég mætti Þorsteini Joð á leiðinni niður og spurði hann því hvað allir þessir Íslendingar væru að gera á hótelinu. Hann tjáði mér að allt hótelið væri morandi í fótboltasjúkum Íslendingum á leið á Manchester United - Arsenal leik sem er í dag. Já, heimurinn er svo sannarlega lítill, líka í Stóra-Bretlandi þótt stórt sé.

Í dag verður gert eitthvað svakalega menningarlegt. Ekki nenni ég að versla. Nei djók. Og á morgun eru okkar fyrstu tónleikar hér í London af þremur í Hammersmith Apollo. Ég er með gesti og læti á öllum tónleikunum þannig að það verður nóg að gera hjá minni. Ég kveð því í bili með nokkrum sveittum nektarmyndum sem Hugh Hefner myndi eflaust borga fúlgu fjár fyrir að birta í blaðinu sínu:


Stelpurnar voru í krúttstuði á sándtékkinu


En ég og Benni minn ákváðum bara að tjilla


Harpa og Erla voru rútuferðinni fegnar


Maðurinn á hjólaleigunni misskildi mig aðeins…

Ég ætla að fá mér te og kex með marmelaði
-Saaaaeeeerún

Kúkurogpiss!

Afurðir vikunnar.
Pissusaga: Hvolpar pissa út um allt. Allavega minn. Ég var að fara niður í kjallara um daginn í gegnum hlerann í gólfinu og skildi ekkert af hverju það lak eitthvað á hausinn á mér. Jújú, þá hafði lafðin bara pissað ofan á hlerann og þegar ég opnaði lak allt niður og á mig. Frábært.

Kúkasaga: Hvolpar kúka út um allt. Allavega minn. Var uppi að passa skrudduna þegar ég fann þessa svaðalegu kúkalykt í loftinu. Ætlaði að kíkja á staðinn þar sem hún kúkar venjulega en nei. Hún hafði ekki kúkað þar heldur beint á hlerann þar sem hún pissaði deginum áður og var hællinn á mér ofan í kúknum. Geðveikt.

Tvær sturtuferðir þökk sé kúks og piss's

En ég er komin í bloggpásu enn eina ferðina en sný aftur í Manchester United í apríl.


Svona á að gera þetta!

Lifið vel
Sætún 10

Pleðilega gáska

Klukkan bara sex og allir búnir að borða hér. Kjötinu var hreinlega hakkað í sig enda alvöru sveitadólgar sem sátu við matarborðið og svolgruðu í sig ölið með. Ekkert fokkíng kjaftæði! Svo fékk ég nú fáránlegasta málshátt sem hægt er að fá ef málshátt má kalla:

,,Ef þú hefur ekki farið með manninum þínum að veiða, veistu ekki hversu þolinmóðum manni þú ert gift.''

Ég á engan mann og ef svo væri, væri ég ekkert að fara með honum að veiða. Fæ mér sko ekki Góu-páskaegg á næsta ári sem inniheldur bara eitthvað kynjablablabull.

En í aðra sálma. Lítil fegurðardrottning er komin á heimilið og er algjör stuðbolti. Hún er yfir sig ástfangin af Sókratesi en hann lítur ekki við þessu litla skrímsli sem óð inn á heimilið að honum óspurðum. Hann er líka skotinn í kettinum á móti þannig að þetta er ekkert að fara að ganga. Svo er hann líka ca. 100 ára og hún kannski 2ja ára. Svo finnst henni voða gaman að bíta í hökur og nef og sofa við táfýlusokka.


Flugan á leiðinni heim í fyrsta skipti. Pissaði svo smá á mig. Namminamm.


Soddan póser


Fluga að vinka bless

Lifið heil
-Særún

Nýr fjölskyldumeðlimur

Hlutirnir gerast svo sannarlega hratt því núna á miðvikudaginn kemur lítið krútturassgat á heimilið. Ekki ég heldur íslenskur hvolpur sem heitir Fluga. Kannski fær hún nýtt og betra nafn því persónulega er mér illa við flest allar flugur. Þannig að það verður svo sannarlega líf og fjör á heimilinu enn á ný og allir skór étnir og tættir. Það ætti allavega að halda manni í formi. Hérna er mynd af töffaranum:


Bússímússí!

Svo er um að gera og kíkja í eins og tíu vatnsdropa og berja kúlistann augum. Alveg ókeypis fyrstu vikuna!

En sorgarfréttir vikunnar eru þó þær að mér er greinilega ekki ætlað að komast á Hróarskeldu þetta árið útaf vinnunni. Ég sem ætlaði að púlla þetta í ár. Jæja, það er alltaf næsta ár. Bleeeeeeee. Ég er bara bitur.


Alltaf svo dónalegir þessir Indverjar...

Lítill heimur

Sá merkilegi atburður gerðist á föstudaginn að ég týndi öðrum vettlingnum mínum. Voða leið yfir því fór ég í ræktina í dag og viti menn, fann ég þá ekki sósuvotan vettlinginn á bílastæðinu fyrir framan World Class. Lítill heimur. Ég skildi hann samt eftir.
Á meðan þið íhugið þessa djúpu sögu, hlustið á meistara Mr. T. Hann er sko ekki með vitið í buxunum.



Svo verðum við að passa okkur í heita pottinum: