Páskar - eitt stórt partý!

Ég fór í páskapartý í gær. Þetta var eitthvað Flensborgarpartý þannig að ég þekkti ekkert svakalega marga en nóg af fólki þó. Þegar ég og partýfélaginn minn góði ætluðum að yfirgefa teitið, sannfærði einhverjir bad-ass gaurar okkur um að vera áfram og gáfu okkur áfengi í staðinn. Ég átti skemmtilegt samtal við þá:

Ég: "Jæja strákar, stundið þið einhverja íþrótt eða eitthvað svona skemmtilegt?"
Gaur: "Já, ég stunda kynlíf." Blikk

Sko strákar, svona á að fara að þessu. Ég féll allavega fyrir þessu og núna erum við par. Ég man reyndar ekki hvað hann heitir en það er annað mál. Ég læt ykkur vita á morgun.
-----

Páskaeggjaleitin tók um það bil klukkutíma þetta árið sem er bara góður tími. Mitt var falið í lúðrasveitarbúningnum mínum og systir minnar í nærfataskúffu mömmu minnar. Þónokkuð frumlegri staðir en í gítarnum Hannibal og óhreinatauinu í fyrra. Mamma fékk páskaegg nr. 10 frá vinnunni sinni og núna var sko komið að skuldadögum. Ég faldi eggið á svolítið nastý stað, í pokanum sem geymir hundamat heimilishundarins. Leitin tók einnig klukkutíma en hefði getið verið lengri ef hundurinn hefði ekki eyðilagt allt og byrjað að þefa af pokanum eins og... hundur. Mamma er mjög reið útí mig af því að það er eiginlega ekki hægt að borða eggið núna af því að það angar allt af hundamatslykt og bragðast eins og hey eins og svo margt þessa dagana. Þetta voru góðir páskar.

Helvítið hann Jóhann Felixson!

Hann er ástæðan fyrir því að öll fjölskyldan er með niðurgang. Ég er nefnilega að tala um hann Jóa Fel, kokkasjarmörinn ógurlega. Það var keypt þessi dýrindissteik undir hans nafni fyrir kvöldmatinn í gær og nú sitja allir á klóinu með skitu mikla... nema ég. Það svaf enginn í nótt og það myndaðist biðröð fyrir utan klósettið en á meðan svaf ég værukærum blundi. En það hefur sína kosti að eiga 2 klósett en það komst bara enginn á það fyrra því annars hefði allt gossað á leiðinni. Það er vilji manna að kæra manninn en sú hugdetta var þögguð niður strax við fæðingu. Núna er bara best að liggja á bæn og vona að hörmungunum ljúki nú einhvern tímann á næstunni svo hægt verði að borða páskamatinn. Ég nenni ekki að fá Dominos pizzu eins og fyrra. Það var nú meira steikin.

Páskahreingerningin búin. Heimilisfólkið fór í ísbíltúr á Hvolsvöll í gær og ég sagðist ekki ætla að koma af því að ég ætlaði að lesa Kein Schnaps für Tamara. Þá var ég kölluð nord og félagsskítur. En ég ætlaði nefnilega ekki að lesa bókina, ég ætlaði að taka til í öllu húsinu, sýna smá lit og það gerði ég. Ég byrjaði á því að ryksuga allt og þurrka af öllu og svo tók ég herbergið mitt í gegn. Fór í gegnum allar skúffurnar og fann margt skemmtilegt. Til dæmis fann ég augasteinshring sem ég keypti á götumarkaði í Búdapest árið 1998 í minni fyrstu utanlandsferð. Einnig fann ég sundmiða í sundlaug í Búdapest sem var svona fansípansísundlaug. Þar var innilaug þar sem allir áttu að vera allsberir og með sundhettu og í henni var bara gamalt fólk. Útilaugin var með öldulaug og ég drukknaði og kafnaði næstum í henni. Svo var allt út í rauðum flísum sem voru sjóðheitar og ég held að ég sé ennþá með brunasár á iljunum. Svo fann ég líka um 30 bíómiða en á mínum yngri árum safnaði ég svona afrifum af bíómiðum. Ég var svo brenglað barn. Ég fann líka mynd af strák sem ég var svo hrifin af í 9. bekk en núna er hann víst kominn út úr skápnum. Gott hjá honum! Skemmtilegast var þó að finna bréf frá afrískum pennavini mínum sem bað bara um liti, myndavélar og úr. Já, og símanúmerið mitt! Ég get þó státað mig af því að strákur hefur beðið mig um númerið mitt. Þegar ég hætti svo að senda þessum strák til baka, lét hann bara vini sína fá heimilfangið mitt og þeir sendu mér tyggjó frá Ghana og skartgripi og báðu svo um vasareikni í staðinn. Þeir voru nú meiri steikurnar.
En svo kom fólkið heim og tók ekki eftir neinu! Algjörar beyglur.

Bæli hinna dauðu

Jah sveisvei. Það mætti bara halda að allir væru dauðir. Enginn tjáir sig lengur um páskana. Það er greinilegt að fólk er að herma eftir Jesú, að deyja bara. Haha! En ég er svo sannarlega ekki dauð enn því ég er enn í fullu fjöri. Samdi ljóð áðan um Sigrúnu og það í snatri án stuðla og höfuðstafa. Hver þarf þá um páskana? Neih sko! Tvær neðstu línurnar bara með stuðla og læti, alveg óvart! Þetta kalla ég nú hæfileka. Nei, ég meina hæfileika.

Sigrún ei í kjólinn fer.
Hvað á hún að gera?
Labbar ein um bæinn ber,
borðar nammi og stera.

Ef ég væri að fara í fermingu um páskana myndi ég semja ljóð um fermingarbarnið og hafa það klúrt. Ég hefði verið mjög glöð ef einhver hefði gefið sér tíma og samið klúrt ljóð handa mér á fermingardaginn. En gerði það einhver? Nei. En það eru 5 fermingar á næsta ári sem þýðir bara eitt fyrir mig: partý!

Kallið mig Samningakonuna. Ég gerði hið ómögulega áðan: fékk pabba til að skrifa undir samning um að jólin 2004 fengi ég herbergi í kjallaranum. Ég þurfti ekki að grípa til táranna eins og ég hélt því mamma kom mér til hjálpar á ögurstundu. Hún er góð kona. Rök pabba fyrir því að þetta væri afleidd hugmynd, er að þá þyrfti hann að hlaupa upp á næstu hæð fyrir ofan til fara á náðhúsið þegar ég er með "gest" og hann er að horfa á leik. 1,5 fermetra klósettið er nefnilega fyrir innan mitt tilvonandi herbergi. Ég sagði að hann gæti bara pissað úti því hann hafði nú öll tólin til þess. Kallinn leit á þetta sem hina mestu móðgun og ég var í djúpum skít. En þá kom hvolpasvipurinn til bjargar og það ekki í fyrsta skipti. Kallinn játaði beiðni minni og skrifaði undir samning á eldhúspappír. Við tókumst síðan í hendur og mamma tók mynd af okkur með Colgate-brosið. Næstu jól verða því puðjól. Sumarið var alveg ómögulegt því þá ætlar hann a sprengja hólinn í garðinum okkar og byggja pall. Þá verða nú álfarnir ekki glaðir. Nú er hann að reyna að fá mig til að hætta við með því að segja að herbergið verði ekkert stærra við að búa til nýtt. Það er bara kjaftæði.
Núna þegar ég pæli í því, þá sé ég að ég tala alltof mikið um foreldra mína á þessari síðu. Ég ætla að hætta því.

Þrír mánuðir í Portúgal!

Pennar

Það er alltaf gaman að krota á fólk með pennum, sérstaklega þegar fólk vill ekki að maður geri það en það er þannig í flestum tilfellum. Gaman er að nota vatnshelda penna og þá krota eins mikið og maður getur því það er oft hægðarleikur að ná krotinu af sér. Þá er sko partý. Sigurvíman nær þá hámarki en oftast er þó reynt að borga margfalt til baka. Eitt krot getur þá orðið að stórri keppni sem endar oft illa. Þó er hægt að slá þessu öllu upp í létt grín með fyrsta krotinu og segja um hæl (virkar aðeins ef um áherslupenna er að ræða):

- Ég er bara að leggja áherslu á það hvað mér þykir vænt um þig.
- Ég er bara að undirstrika hvað þú ert æðislegur gæi.

Þá ertu búin/n að redda þér fyrir horn og í leiðinni, sýnt vini þínum eða vinkonu hvað hann eða hún er þér mikilvæg/ur. Allir geta þá orðið vinir og búið til börn.



Oó! Þarna hefur eitthvað pennastríði endað illa. Krakkar, notið hjálm því þeir bjarga öllu!

Ómægod!

Mamma er að skera puttana á barninu!!



Og núna er hún að striplast um á náttfötunum í vinnunni!!



Og þarna hefur hún gjörsamlega misst andlitið því hakan er bara eftir að því hún drakk svo mikið af Woody's. (Fólkið í svarta er meðan ég man foreldrar frænda míns sem ég sá typpið á. Hinn er bróðir hans pabba.)



Ég held að konan þurfi virkilega á hjálp að halda

Upplyfting

Nei, ekki hljómsveitin. Tímamót í lífi mínu áttu sér stað í gær þegar ég gerði mér ferð í nýja hverfi Hafnarfjarðar, Krýsuvíkina í matarboð til hennar Rebekku. Þar hittust 5 stelpur úr 10.T í Lækjarskóla og áttu saman ánægjustundir og slúðruðu mikið. Við komumst að mörgu um hvor aðra sem engum óraði fyrir. Við höfum breyst og þroskast en til hins betra. Ég komst að því að...

... aðeins ein af okkur á kærasta.
... aðeins tvær af okkur eru með bílpróf.
... aðeins ein af okkur hefur farið að hágráta á dansgólfi á skemmtistað, full, af því að hún fór að hugsa um strák sem var með okkur í 10. bekk og er núna skiptinemi í Bandaríkjunum.
... við drekkum allar og aðeins tvemur finnst bjór góður.
... engin af okkur reykir dagsdaglega.
... við erum í allar í sitthvorum skólanum.
... spínat bragðast eins og hey. Já, ég borðaði einu sinni hey þegar ég var lítil þannig að ég veit hvernig hey smakkast.
... ein af okkur hefur kysst stelpu.

Það er alltaf gaman að hitta gömlu vinina. Því verður ekki neitað.

Harlem

Ótrúlegt en satt þá hef ég ekkert til að skrifa um þannig að mér finnst það tilvalið að hafa smá tónlistargetraun í tilefni þessa mánudags. Spurt er um titil og höfund nýja uppáhaldslagsins míns og hér fyrir neðan eru tveit bútar úr laginu:

There's a five minute break and that's all you take,
for a cup of cold coffee and a piece of cake.

He's got people who've been working for fifty years
No one asks for more money cause nobody cares
Even though theyr're pretty low and their rent's in arrears.

Ég viðurkenni það að þetta er ekkert svakalega auðvelt en ég kem með tvær vísbendingar hér fyrir neðan:

Loksins loksins!

Niðurstöðurnar úr brandarakeppninni vinsælu eru komnar í hús eftir mánaðarkvalir dómara í leit að hinum eina rétta brandara. Alls bárust 15 brandarar í keppnina en vitaskuld er aðeins einn vinnigshafi. Og það er enginn annar en hinn mikli Snorri sem fær heiðurinn með þessum brandara:

Einu sinni voru tveir kúkar að labba saman.
Þá sagði annar kúkurinn:

"Við verðum að hætta að labba, því annars heldur einhver að við séum kúkalabbar"

Verðlaunin munu verða send til hans í pósti á næstu dögum. Og nei, það er ekki páskaegg. Ég vil einnig þakka þeim fjölmörgu sem tóku þátt fyrir framlag sitt en eins og amma segir alltaf: "Þú verður bara að gera betur næst." Já krakkar, kúkar eru svo sannarlega fyndnir.



Kúkalabbi

Gleðigjafar dagsins

Austin Powers lagið. Ég kemst alltaf í svo gott skap þegar ég heyri það og spila. Yndisleg tónsmíð.

Billy Joel. Hann er nefnilega svo mikill partýkall. Kannski ekki minn uppáhaldstónlistarstíll en maður getur bara ekki annað dillað sér við Uptown Girl og grátið af gleði við Piano Man.

Rósir. Ég fékk appelsínugula rós áðan.

Hrós. Ég fékk hrós fyrir skemmtilegt blogg á Café Amsterdam í gær, reyndar var stelpan sem sagði það við mig svolítið vel í glasi en eigi að síður þá var það hrós. Takk fulla stelpa, þú ert alveg ágæt. Svo fékk ég líka mikið af hrósum á tónleikum áðan og þá varð ég glöð. Það þarf svo lítil til. Svo rímar hrós við rós.

Unglingablaðið Smellur. Systir mín fékk gefins þannig blað í gær og ah, það er svo gaman að lesa þátt í blaðinu sem kallast Neyðarlínan. ,,Ég er 12 ára og fr** mér daglega. Getur það verið ástæðan fyrir því að ég er ekki komin með hár á p*****?" "Ég er 11 ára og er með svo lítið typpi og allir strákarnir í bekknum stríða mér af því. Get ég farið í einhverja aðgerð eða eitthvað við þessu?" Ojá, það er gaman af þessum krökkum. Alltaf að koma með brandara.

Sigrún. Hún er alltaf svo fyndin. Hún gerði 2. aprílgabb á pabbi sinn sem er líka fyndinn, hún kom grátandi til hans og sagðist hafa kúkað í sig. Það var nokkurn veginn mín hugmynd því ég sagði henni að segja að hún hefði pissað í sig. Já, kúkur og piss er alltaf jafn fyndið.

Söngur. Ég er að fara á söngkeppni framhaldsskólanna í kvöld að styðja mínar beyglur. Vitaskuld mun ég nýta mér öll þau góðu tilboð sem voru aftan á miðanum: frítt í sund í Hafnarfjarðarlaug, frítt í Sívertsen-húsið OG 16" pizzu með 2 áleggstegundum frá Hróa hetti á aðeins 1200 kr. ef ég læt senda hana í Kaplakrika eða Flensborg. Ég verð bara að nýta mér þau öll, þau eru svo góð.



Allir gleðigjafarnir í einni sæng.

Kvensami Guð, hallelúja!

Í dag er 1. apríl og ég hef ekki enn verið plötuð og það er frekar súrt. Aðrir á heimilinu hafa þó platast og er það ávallt gleðiefni fyrir mig. Í hinu ágæta bæjarblaði Hafnarfjarðar, Víkurfréttum, var aprílgabbið að Sykurbörnin væru komin til landsins og myndu árita nýjustu plötu sína í dag í Firðinum frá kl. 1-3. Systir mín hoppaði hæð sína af gleði og ætlaði pottþétt að fara. Ég var nú ekkert mikið að segja henni frá því að þetta væri líklegast gabb þannig að hún fór í Fjörðinn í dag og varð svo sannarlega fyrir vonbrigðum líkt og um 100 litlar smástelpur sem voru að pissa í sig af spenningi. Annað gabb í bæjarblaði nr. 2 var að það væru krókódílar í Hvaleyrarvatni sem einhver hafði sleppt og ætluðu björgunarsveitarmenn að fara á gúmmíbát í dag, ná í krókódílana og hafa þá svo til sýnis. Pabbi hoppaði einnig hæð sína, heila 2 metra við þessa frétt og ætlaði að fara að keyra þangað upp eftir í dag og sjá krókódílana því hann er alltaf að segja mér og öðrum hvað þetta eru kynngimagnaðar skepnur. Þótt ég hefði nú viljað sjá vonbriðgðissvipinn á föður mínum þá varð ég bara að segja honum að þetta var gabb. Hann fór nú bara hjá sér og í fyrstu vildi hann ekki trúa þessu. Hann er líka kjáni.
Ég plataði líka í dag, reyndar stríddi ég meira en plataði en ég plataði þó líka. Málið er að á morgnana tekur mamma alltaf fram tvær skálar úr skápnum fyrir mig og systur mína undir morgunkornið og í gærkvöldi fyllti ég efstu skálina í staflanum af vatni. Svo í morgun var mamma að flýta sér eitthvað óvenju mikið, hrifsaði í skálarnar og fékk feita vatnsgusu yfir sig, andlitið og fötin og allt. Og þá hló ég. Þegar ég náði að hætta að hlæja, sannfærði ég hana um að þetta hefði bara verið eitthvað aukavatn sem kom með úr uppþvottavélinni. Ástæðan fyrir þessum lyga mínum var hvað móðir mín var ákaflega reið og hún hreinlega gnísti tönnum og ekki vil ég verða fyrir barðinu á henni svona í morgunsárið. Hún þurfti því að skipta um föt, endurnýja meiköppið og kom þá allt of seint á mjög mikilvægan fund. Æi ég er svo vond. Þetta var sem sagt aprílgabbið mitt, ömurlegt en gabb var það þó. Gaman væri þó ef einhverjum tækist að gabba mig fyrir miðnætti því þá verð ég glöð.

Svo sá ég Bruce Springsteen á Hlöllabátum í dag, ég er sko ekki að plata. Fyrsta skipti sem ég sé einhvern frægan fyrir utan Ólaf Ragnar Grímsson.



Mar Vorsteinn. Haha!