EITT AF ÞVÍ FYNDNASTA SEM ÉG HEF SÉÐ...

... þetta byrjaði allt þegar ég sat í makindum mínum með bestu vinkonu minni (henni Svell er á gnípu og eldur geisar undir... dýrka þessa stelpu!!) við borðstofuborðið heima á sjálfan kosningadaginn. Við vorum að spjalla saman um muninn á há- og lághitasvæði og þegar samræðurnar voru orðnar ansi ofbeldisfullar, gerðist það....
Okkur brá örlítið þegar við heyrðum mikið gelt og urr frá tveim hundum og ég rauk útí glugga. Þá var nágranna-dobermann-hundurinn að riðlast á e-m hundi úti á götu. Ekkert merkilegt við það þangað til....
Eigandinn Dobermann-hundsins (segi betur frá honum á eftir) kom arfareiður út... á nærbuxunum!! :) Það sem gerir þetta ennþá fyndnara er að þetta er ca. fertugur kall með ljóst sítt hár í tagli. Hann var alveg arfavitlaus, fór að öskra e-ð útí loftið og reyndi að skilja hundana í sundur. Hinn hundurinn var greinilega ekki með ól þannig að kallinn greip bara í aðra afturlöppina á honum og togaði hann inn í garðinn sinn og læsti. Vondur maður en allavega... Svo fór hann að öskra e-ð á hundinn og greyið hundurinn fór í algjöran kúk. HAHAHAHA... þetta var svo fyndið en það varð ennþá fyndnara þegar...
Kallinn sá að ég var að hlæja að honum inn um gluggann og gerði svo það barnalegasta sem hægt er að gera... hann gaf mér FOKKJÚ-MERKI!! AAAAHAHHA... hláturinn minnkaði ekki við þetta á mínum bæ og kallinn strunsaði súr í bragði með hundinn undir hendinni og nærbuxurnar á hælunum. (Og þetta voru svona þröngar gömlu-kalla-nærbuxur!!) Og hann hleypti hinum hundinum EKKI út! Er þar öruuglega ennþá. Vondur maður.

Svona er nú hverfið mitt í hnotskurn, fullt af brjálæðingum. Svo að við víkjum okkur aftur að karlinum, þá hafa þær sögusagnir gengið um bæinn að hann sé sterasali. Hann heitir víst Steingrímur og er stundum kallaður Stergrímur! Hann er nú betur þekktur sem Faxi á mínu heimili en við skiptum nöfnunum bara bróðurlega niður. Hann á alveg milljón bíla og svakalega sjúskaða kellingu. Svo er maður alveg skíthræddur við hundinn hans sem heitir örugglega saklausasta nafni í geimi... Tímon. Hundurinn minn er ekki ánægður með hann því hann notar alltaf pissuhornin hans án þess að biðja um leyfi. Einu sinni hittust þeir þegar ég var að hleypa mínum út að pissa. Það eina sem ég hugsaði var: "SJITT!" og hljóp á eftir honum. Þeir voru eitthvað að metast og kemur þá ekki Stergrímur út. Hann sá að ég var að reyna að ná mínum í burtu og sagði þá við mig: "Hva... mega þeir ekki ríða... elskan!" Blehh... ógeðslegur maður. Ef ég hefði verið ósýnileg þegar hann var að striplast á brókunum, (sem er svo líklegt) þá hefði ég togað þær niður og gefið lillemann einn á 'ann!!!! Grr....

THE TOURIST CORNER!

Svona sér breskur blaðamaður fyrir sér Ísland:

Iceland is big.
Window breaking is popular.
Björk is from Iceland.
The legal age of sexual consent is fourteen.
Iceland won the Codwar with a little boat with a machine gun on it.
It is possible to have a family with four different surnames.
Most Icelanders like movies and pizzas.
Only seven have ever danced naked on a glacier.
Icelanders are very clean.
Icelanders do not understand the concept of social drinking.
Art is for the people, not just the social elite.
Beer was banned until 1989.
Iceland does not permit the import of cheese.
The Icelandic pony is the only horse in Iceland.
It has an extra trot called tölt and proportionally the largest genitalia of any horse in the worlds.

-Information from an excerpt from The Daily Mail UK and from a man in Kaffibarinn September 2002-

Á maður nokkuð að vera að mótmæla þessu???

Góðan og blessaðan daginn, lesandi góður.

Í staðinn fyrir að væla um það, hvað mér gekk illa í eðlisfræðinni í gær, þá ætla ég að sýna fram á það að óheppniskvótinn minn hlýtur bara að vera búinn fyrst að þessi atburður átti sér stað:

Þetta var bara venjulegur föstudagur, mín bara nýbúin í þýskuprófi. En svo..... “Gvöð minn góður og Guði sé dýrð í upphæðum!! Ég á eftir að taka passamynd af mér fyrir nýja passann minn!!!” Mín rauk niður í Fjörð, þurfti hvort eð er að kaupa hakk og lasanja-mix fyrir ömmu. Á vegi mínum urðu ofurkonurnar Katrín og Helga en þær voru að bíða eftir að geta snætt vinstri-grænar-pulsur sem var verið að gefa einhvers staðar í nágrenninu.
Þegar ég var búin að gera innkaupin, var mér litið á passamyndakassann sem var fyrir framan 10-11. Hann skein af ánægju við að sjá mig og ef fyrrverandi stærðfræðikennarinn minn (sem ég bölva á hverju kvöldi áður en ég fer að sofa) hefði ekki labbað framhjá, þá hefði ég pottþétt faðmað hann að mér (kassann sko).
Ég steig hægum skrefum inní herlegheitin og stakk 5 nýslegnum hundraðsköllum í rifuna. (Nei strákar, ekki þá rifu! Kjánaprik!) Þá stóð á skjá fyrir framan mig: Ýttu á gula takkann til að taka mynd. Ég gerði það og ætlaði svo að setja upp ofurlúkkið mitt en nei.... þá var bara búið að taka myndina!!!! Og á skjánum fyrir framan mig var eitthvert óþekkjanlegt og rangeygt fífl að ýta á takka. Þetta var þá svona kassi þar sem maður tekur myndina sjálfur. Allt í lagi með það en stóllinn sem ég sat í var e-ð bilaður og ég varð því að sitja í keng til að vera nú með höfuðið inn á myndinni. Mynd nr. 2 var ekki góð og sú þriðja var tekin. Hún heppnaðist bara ágætlega þrátt fyrir að það líti út fyrir að ég sé ekki með neinn háls eða axlir. Svo var bara að bíða eftir myndinni. Ég beið í svona 5 mínútur og fannst það nú fulllangur biðtími eftir einni mynd. Svo stóð bara á skjánum að það var búið að prenta myndina en engin var myndin í gatinu þar sem hún á að koma út. Ég fór þá að klóra mér í hausinum: “Tók einhver myndirnar??” Humm... nei það getur ekki verið, þær voru nú ekki það góðar! En kannski voru þær bara fastar í hólfinu. Ég teygði mig upp í gatið og viti menn... þarna voru þær!! En hvað ég var glöð! En abbabbabbababb kom í bátinn því myndarnar voru ekki þær einu sem voru fastar í gatinu... heldur einnig mín heilaga hönd! Ég togaði og togaði en ekkert gekk. Kassakonan í 10-11 var farin að hlæja að mér og þegar ég bað hana um að hjálpa mér, sprakk hún bara úr hlátri og sagðist ekki geta það núna. Þá var það eina í stöðunni, að nota lappirnar og spyrna af öllu afli í kassann og toga á móti. Litlir krakkar voru farnir að hópast í kringum mig og mér leið... já frekar kjánalega. Eftir svona þriggja mínútna tog, náði ég að losa mig. Ahh.... þetta var gott! En höndin mín heilaga var ekkert heilög lengur, heldur einkenndist hún af rauðleitum, þrútnum fingrum og blóðleysi. Það var því frekar hokinn haus sem yfirgaf Fjörðinn þennan föstudagseftirmiðdag.
Já, boðskapurinn með þessari hættulegu en jafnframt spennandi sögu er bara... að ekki dæma bókina af kápunni einni saman, og hana nú!...

Þessir síðustu dagar hafa ekki verið mér og mínum í hag. Óheppnin eltir okkur útum allt og við fáum bara engan frið frá henni.

Skemmtilegt dæmi um það er að ég missti síma sem var svona mánaðar gamall, ofan í klósett í veislusal í síðustu viku. Mín varð auðvitað að dýfa hendinni ofan í herlegheitin og ná í símann en ATH: ég var búin að sturta niður! Sem betur fer er allt í lagi með símann en á hendur mínar hefur myndast þetta þykka sigg vegna ofsótthreinsunar. Ég fékk nú nýja framhlið í sumargjöf á símann og henti þeirri gömlu í gám á Sorpu bara svona... just in case! Maður veit aldrei hvar þessir sýklar hafa verið og hvað þeir geta gert.

Mamma hefur heldur ekki sloppið við þennan faraldur því hún klessti á skafmiðavél í IKEA um daginn og við það myndaðist þessi risastóri, fjólublái, græni, guli og bleiki marblettur á handleggnum hennar og þá varð bara allt ónýtt! Hún fór til Búdapest í gær, ætlaði að taka helling af stuttermabolum með en nei, hún skildi þá bara alla eftir heima útaf þessum marblett. ,,Það má enginn halda að pabbi þinn lemji mig!” Afar furðulegt!!

Óheppnin er ekki hætt að elta mig. Ónei, því ég á ennþá nóg af kvóta. Amma og afi “passa” mig og systur mína á meðan mamma og pabbi djamma með vinnunni hans pabba í Búdapest. Amma fer í bað eins og flest siðsamlegt fólk gerir endrum og sinnum og nýtti hún tækifærið og gerði það áðan. Allt í lagi með það en... HÚN KANN EKKI AÐ LÆSA!! Ég komst að því þegar ég labbaði inn á hana áðan. Ég held að hún viti ekkert að því, því ég sá (þennan hundraðshluta úr nanósekúndu sem ég var þarna inni) að hún var sofandi í baðkarinu og úff... þessu vil ég sko gleyma!! Appelsínuhúð... gervitennur í glasi... æðaslit... BBEEEHHH!

Já, óheppnin eltir mig á röndum, ekki bara núna heldur alltaf. Ég fæddist greinilega ekki með silfurskeið í munninum. Það er alveg á hreinu!!

MÖMMUHORNIÐ!

Ég sé að heitasta umræðuefnið þessa dagana eru ólíklegustu mannverur í heimi: mömmur. Þetta er afar skrýtinn þjóðflokkur sem heitir því statt og stöðugt að ala upp hinn eiginlega framtíðar Íslending, en eins og við öll vitum... með misgóðum árangri. Móður minni hefur tekist misvel ætlunarverk sitt. T.d. þá kenndi hún mér þegar ég var lítil að hreint hús sé gott hús. Og ekkert múður með það!! Þetta lífsmottó móður minnar hefur á stórfurðulegan hátt síast inn í gatasigtið mitt og er bara fast þar. Mér líður illa ef það er skítugt í kringum mig!! Ég verð oft pirruð og leiðinleg ef allt er skítugt og lendir það oftast á saklausum einstaklingum. En ég strengdi áramótaheit og gerði uppreisn... ákvað að vera djörf og hætta að taka til!! Það gekk svo sem alveg... í svona viku. Þá var ekki líft í herberginu og það lyktaði eins og leikskóli, og ég bara varð að taka til! Djö....
En talandi um leikskóla.... helvíti er vond lyktin í þeim!!! Það er líka ekki skrýtið. Ef við vindum okkur aftur að henni móður minni þá sagði hún mér í gær að þegar ég var lítil, þá var ég með svo miklar fellingar undir hökunni því OK, ég var feitt barn. Svo alltaf þegar mér var gefin mjólk og hún rann niður hökuna á mér, þá súrnaði mjólkin milli fellinganna og mamma varð alltaf að lyfta fellingunum upp og þrífa inn á milli. Þið getið bara ímyndað ykkur lyktina sem myndast af súrnaðri mjólk undir hökufellingum feits barns! Og svo fór ég á leikskólann og hvert fór lyktin?? Jú, hún varð eftir í leikskólanum! Og svona hljóðar kenning mín um vonda lykt í leikskólum.

PERRI DAGSINS!

Mamma mín er sniðug kona. Hún kemur oft með svona skemmtilega/heimskulega/óþarfa/perralega visku- og gullmola en það er samt oftast eitthvað vit í þeim. Gott dæmi um það er samtal sem átti sér stað í gær. Ég og mamma vorum að tala um apparat sem ekki má vanta á neitt heimili... álfabikarinn góða, og mamma spurði mig hvort ég væri ekki til í að fjárfesta í einum grip. Ég var nú ekki á þeim buxunum að kaupa einn þannig því að ég ætti örugglega í erfiðleikum með að koma gúmmelaðinu upp í heilaga gatið. Huhumm... Mamma varð svolítið hissa og spurði af hverju. Þá svaraði ég með hæðnistón: "Já mamma mín, ég er nú bara hrein mey ennþá!" (Þið fáið ekkert að vita hvort það er satt eður ei og það þýðir ekki að spyrja mig!) Og þá spurði mamma: "Sastu þá aldrei á snuð þegar þú varst lítil??" HVAÐ ER MÁLIÐ??? Ég skil stundum ekki þessa konu! Ég er farin að halda að hún sé frá einhverri annarri plánetu! (Núna er ég að rífa í hárið á mér vegna mikillar angistar sem ríkir í huga mér) Ég vona, lesandi góður, að mamma þín spyrji þig ekki að svona hlutum. Ég vona það svo sannarlega!

NÝYRÐI DAGSINS!

Eitt heitt nýyrði var að koma í hús fyrir g-streng / pjötlubuxur / thong, frá snillingnum henni móður minni...... BORUBRÓK!! AAAAhahahahaha! Bara að hugsa þetta orð fær mig til að hlæja!
Svo kom einn annar góður viskumoli frá mömmu sem hún sagði við mig áðan: “Særún... þú veist að ef ég prófa einhvern tíma svona borubrók, þá verðurðu að senda Björgunarsveit Hafnarfjarðar til að leita að þeim!” Vá hvað ég dýrka þessa konu! :)

En já... gleðilega páska, lömbin mín! Þetta er merkisdagur í lífi mínu því að í fyrsta skipti var það ÉG en ekki systir mín eða hundurinn minn sem fann páskaeggið mitt! Ég var búin að leita í hálftíma, var orðin svoldið nettpirruð á háðsglotti foreldra minna, tók mér smá pásu á leitinni og ákvað að taka hann Hannibal vin minn upp og leika á hann nokkur vel valin skátalög. Og viti menn.... þarna var páskaeggið mitt, umvafið hlýjum strengjum hans Hannibals í gítartöskunni minni! Þetta er yndislegur dagur!!

UPPGÖTVANIR DAGSINS!

Í nótt átti sér stað afar fágætur atburður... ég varð andvaka. Í svefngalsa mínum ákvað ég að finna mér eitthvað gott lesefni til að sefa svefnþörf mína. Ég greip fyrstu bókina sem ég sá, mikinn og þykkan doðrant með heitið: Dagbók og símaskrá FF 2002-2003. Ég held að ég hafi aldrei sofnað svona fljótt en eftir lesningu þessarar bókar. Ástæðan fyrir því er að ég las hvert einasta nafn í símaskránni, mér til mikillar kátínu. Ég komst að því að ég er eini einstaklingurinn í þessari bók sem ber fyrranafnið Særún. Svo bjó ég til svokallaða Önnu-keppni milli nokkurra framhaldsskóla og úrslitin urðu þessi:

1. FÁ – 26 Önnur
2. MR – 23 Önnur
3. FB – 20 Önnur
4. Borgó – 19 Önnur
5. Kvennó – 16 Önnur
6.-7. FSU – 14 Önnur
6.-7. VA – 14 Önnur
8.-9. MH – 11 Önnur
8.-9. MS – 11 Önnur

Já, eins og vitur maður sagði: “Maður getur ekki unnið allt!” Fleiri uppgötvanir voru gerðar meðan á lesningu stóð. Mörg ungmenni í framhaldsskólum hafa afar sérkennileg og skondin nöfn. Lítum á nokkur dæmi:

Hunter I. Muscat
Mortal Hólm Gíslason
Petra Bender
Funda Gaxholli
Phatharawadee Saythong
Bing Xi
Fabio Guðni Passua
Gerald Andrew Houndlow
Hamíð Moran
Sha Mi
Geisli Hreinsson
Kraki Ásmundarson
Víví Kristóbertsdóttir

Ég vil þakka þessum einstaklingum kærlega fyrir að leyfa mér að birta nöfnin þeirra og ég stend við mitt loforð krakkar: Börnin mín munu heita eitthvað af þessum nöfnum.

Ég var að taka til í skápnum mínum í dag með öllu gamla skóladraslinu mínu og fann mér til mikillar gleði, smásögu sem ég skrifaði í 9. eða 10. bekk um dag í lífi Jónasar Hallgrímssonar ef hann væri nú uppi í dag:


DAGUR Í LÍFI JÓNASAR HALLGRÍMSSONAR

Góðan og blessaðan daginn, kæra dagbók

Ég vaknaði árla morguns um klukkan tíuhundruð, rakaði skegghýjunginn og komst að því að Venus rakvélar eru með eindæmum betri en Gilette. Muna að kaupa raksápu. Fékk mér sviðakjamma og mysu í árbít og skolaði herlegheitunum niður með lýsisflösku. Nú detta mér allar dauðar lýs úr höfði!! Það er komið gat á ullarsokkinn minn!! Hvernig nær maður svitabletti úr skyrtu? Nú væri gott að hafa múttu gömlu sér við hlið, hún kunni ráð við öllum fjandanum. Ætli kúamykja virki?? Ég reyni það.
Eftir ferð í fjósið, símaði ég til Konna lagsmanns míns, til að minna hann á kvæðamannafundinn sem var um nónið. Hann þakkaði pent fyrir sig og skellti á. Það er eitthvað uppi á honum böllurinn í dag. Vonandi var hann ekki í miðjum klíðum.
Síðan fór ég til Erps, sonarsonar míns og við kvöddumst á í nokkra stund. Fengum okkur rammíslenskt brennivín, hákarl og nokkra Thule á efir. Ég lagðist útaf eftir smástund og eftir blundinn fór ég á æfingu með hljómsveitinni minni, ZZZ Íslenskir fjárhundar. Ég sá mér til mikillar undrunar að klukkan var orðin fjórtánhundruð. Skítur! Kvæðamannafundurinn var byrjaður! Ég hljóp eins hratt og ég gat þrátt fyrir slæma mjöðm en þegar ég mætti á staðinn voru allir farnir. Skratti með horn og klaufir! Og næsti fundur er ekki fyrr en eftir mánuð!
Kom við á Kaffi Reykjavík og hitti þar ástina í lífinu mínu, Hafnarfjarðar-Gullí. Við skruppum á salernið og mökuðumst í góða stund og sofnuðum vært. Ég samdi rímu um hana meðan hún svaf sem ég kýs að kalla: “Hvað varð af nærbuxunum.” Þetta var besta ríman mín til þessa.

Svona hljómaði það. Fyrir þá sem ekki vita, þá var Hafnarfjarðar-Gullí gömul kona sem bjó í götunni fyrir neðan mig. Hún vissi greinilega ekki hvað nærbuxur voru því hún klæddist þeim klæðnaði voða sjaldan. Hún sat alltaf á tröppunum fyrir framan húsið sitt með sköpin útí loft og æpti á fólk sem labbaði framhjá. Einu sinni þegar ég var lítil og nýbúin að fá hundinn minn, fóru ég og Björk með hann í göngu. Gengum framhjá Gullí og hún sagði við okkur að hún vildi gera sófa úr hundinum mínum. En Hafnarfjarðar-Gullí er nú fyrir löngu komin í gröfina og Gullí... þessi saga er tileinkuð þér! ;)

Ég er komin aftur... aðallega vegna fjölda áskoranna!! Mohohohoh! :) Svo er líka afar erfitt að segja bara bless við eitthvað sem manni þykir vænt um, í þessu tilfelli við bloggið mitt. Ég hef aldrei verið góð í líkingum en ég held að þessi líking sé við hæfi: Maður sendir ekki barnið sitt í einangrun þótt að það fari í taugarnar á manni og maður veit ekki hvað á að segja við það. Já... hérna sannast það að ég er ömurleg í líkingum en ekki grýta mig fyrir því!
Ég sá líka í gær að ég varð að byrja aftur að blogga. Ég fór nefnilega í Kringluna með überkonunum Evu og Björk og sáum þar okkur til mikillar undrunar afar skringilega munaðarvöru. Það var koddi... koddi með 6 brjóst í klessu í einu horninu á koddanum. Okkur varð óglatt við þessa sjón og bölvuðum hönnuði þessa kodda. Að fara svona með líkamspart konu eins og... eins og... eins og HÚSGAGN! Brjóst hafa líka tilfinningar og vilja örugglega ekki að það sé verið að skera sig og kyntvíbura sína af húsbóndakonum sínum og límd á kodda!!
Og við þessa sjón ákvað ég að byrja aftur að blogga! :)